Πόντιος Πιλάτος Β΄

Ι. Ό,τι επιχειρεί ο κ. Τσίπρας συνιστά πολιτική δειλία. Μεταφέρει στον Λαό, προς διαχείριση, τα συντρίμμια της  αδιέξοδης πολιτικής του. Νίπτει, τώρα, τας χείρας του (!!!).

Η Κοινωνική Ασφάλιση

Ι. Εστί καιρός του σπείρειν – Εστί καιρός του θερίζειν. Αυτή είναι η κεντρική βάση παντός υγιούς συστήματος. Η κοινωνική ασφάλιση είναι ανταποδοτική. Δεν υπάρχει θερισμός χωρίς σπορά. Το αυτονόητο σ΄εμάς στρέβλωσε η κομματική κραιπάλη.

Δραματική Εξέλιξη

Ι. Τεντώνει το σχοινί. Αμβλύνεται η αντίληψη. Εκτοξεύεται η τηλεοπτική προχειρολογία. Δεσπόζει, αφελώς, το ερώτημα. Ποιοι είναι με τους δανειστές; Ποιοι όχι;

Χρέος διαβόητον

Ι. Δεσπόζει του καιρού μας το χρέος. Την λύση του ζητήματος αναδεικνύει η κατανόησή του. ΙΙ. Εμφανισθήκαμε στην Ευρωζώνη ανέτοιμοι. Η χώρα ήταν, ομολογουμένως, κρατικοδίαιτη και υπερχρεωμένη. Η ομολογία ανήκει στον Α. Παπανδρέου. Φιλοξενείται στο “Βήμα” της 25.10.87. Το κοινωνικό – ασφαλιστικό σύστημα τελούσε υπό κατάρρευση. Είχε προηγηθεί απόπειρα εξορθολογισμού από τον καθηγητή Σπράο. Η […]

Αποτυχία πλήρης

Ι. Έξοχη υπήρξε η έμπνευση. Στην έκδοση της 22/24-5 η “Εστία”, διέλαβε την “Διακήρυξη της Θεσσαλονίκης”. Τις  “καταστατικές”, δηλαδή, θέσεις του Σύριζα. Έλεγαν οι τότε επίδοξοι κυβερνήτες: …«… Δε ζητάμε εκλογές γιατί βιαζόμαστε (-). Ζητάμε εκλογές γιατί δε μπορεί άλλο να περιμένει ο τόπος και να υπομένει ο λαός μας. Ζητάμε εκλογές γιατί το απαιτεί […]

Εκτός στόχου

Ι. Ζητούμενο δεν είναι λίγο ή πολύ μνημόνιο. Είναι αποκλειστικά η ανάδειξη βιώσιμης οικονομίας. Αν αυτό επιτευχθεί θα έχει – αυτομάτως – καταργηθεί (και) οιαδήποτε μνημονιακή κηδεμονία.

Ασυναρτησία διάχυτη

Ι. Πρόβλημα δεν είναι, πρωτογενώς, το δημόσιο χρέος. Είναι, αποκλειστικά, οι πολυετείς ελλειμματικές διαχειρίσεις. Το ετήσιο εθνικό προϊόν έχει συρρικνωθεί από δις 240 σε 179 (Εστία 16 τρεχ.). Το 80% αυτού αντιστοιχεί σε υπηρεσίες αναλισκόμενες στο εσωτερικό. Το διαρκώς  ελλειμματικό κράτος είναι (και) ο κυρίως  εργοδότης (!). Υπό την ενεστώσα δομή η ανταπόκριση στο χρέος […]

Φιλοευρωπαϊσμού νόημα

Ι. Δημοσκοπικά οι Έλληνες επιλέγουν Ευρώπη και ευρώ. Η εκεί, όμως, ένταξη προϋποθέτει μετρήσιμη οικονομική ικανότητα. Το έλλειμμα κάθε οικονομίας απαγορεύεται να υπερβαίνει ετησίως  το 3% του ΑΕΠ (ακαθάριστου εθνικού προϊόντος). Το σύνολο του δημοσίου χρέους δεν πρέπει να υπερβαίνει το 60% του αυτού μεγέθους.

Απλό και οδυνηρό

Ι. Εξίσου απλό, αλλά και επώδυνο είναι το πρόβλημα της χώρας. Ο Σύριζα  προεκλογικά υποσχέθηκε σειρά κοινωνικών παροχών. Υποσχέθηκε, ουσιαστικά, επάνοδο στην προ κρίσης μακαριότητα. Ζήτημα, είναι ότι χρήματα  (για την εκπλήρωση των υποσχέσεων) δεν υπήρχαν.

Κόκκινες γραμμές και πράσσειν «άλογα»

Ι. Κυρίαρχο κράτος είναι εκείνο που ρυθμίζει κατά το δοκούν τα του οίκου του. Κατ’ εξοχήν αυτό ισχύει στις εσωτερικές σχέσεις. Άρα:  Προσδιορίζει την έκταση του δημοσίου τομέα όπως επιλέγει. Θεσπίζει, κατ’ επιθυμία, συλλογικές διαπραγματεύσεις προς εξειδίκευση εργασιακών σχέσεων. Καθορίζει ελάχιστα όρια αμοιβών εργασίας. Καθιερώνει ύψος συντάξεων κατ’ αρέσκεια.

Οι ξένοι και εμείς

Ι. Οι εταίροι μας δαιμονοποιούνται. Καλλιεργείται μύθος. Ότι, δηλαδή, όλοι συνασπισμένοι επιδιώκουν εξουθένωσή μας, δι’ οικονομικής ασφυξίας. Υφιστάμεθα έτσι ό,τι το χειρότερο: αποξενούμεθα ψυχικώς της Ευρώπης. Μάλιστα και χωρίς υποκατάστατο διεθνούς προστασίας (!).

Ενώπιον αδιεξόδου

Ι. Κεντρικός προεκλογικός στόχος υπήρξε η σημαντική απομείωση του δημοσίου χρέους. Εξηγούσαν οι, τότε, επίδοξοι κυβερνήτες πως η Ευρώπη αδυνατεί ν’ αγνοήσει την ελληνική λαϊκή ετυμηγορία. Η προεκλογική αισιοδοξία εξήπτε την φαντασία.

Ανάγκη διεξόδου

Ι. Παραγωγικώς ανέτοιμοι περάσαμε στην Ευρωζώνη με “κόλπα”. Η κερδοσκοπία μας επί των ομολόγων συγκάλυψε, προσκαίρως, την έλλειψη αναπτυξιακών πόρων. Πουλούσαμε ομόλογα (ακάλυπτα). Περνούσαμε καλά.

Παιανίζοντας αρειμανίως

Ι. Φοβερή (και) για την Ελλάδα υπήρξε η 10ετία 1940-50. Η χώρα κατακρεουργήθηκε από τέσσερις εισβολείς. Την 28η Οκτωβρίου 40 ο ιταλικός φασισμός προσέβαλε την επικράτεια, πριν – καν – παρέλθει η προθεσμία του σχετικού τελεσιγράφου. Ακολούθησαν βομβαρδισμοί αμάχων στην Αχαΐα.

Φαίνεσθαι και είναι

Ι.  Το φαίνεσθαι βρίσκεται στον αντίποδα του είναι. Κυριαρχεί, στην χώρα, το φαίνεσθαι. Η κυβέρνηση, αρχικά, εξήγησε ότι δεν επιθυμεί την προς αυτή εκταμίευση της δόσης.  Είχε προβάλει ότι η Ελλάς, ως ναρκομανής, υπήρξε εξαρτημένη από την καταβολή της εκάστοτε δόσης, επί πενταετία.

Φορολογία-Οικονομία

Ι. Κάθε δήλωση φορολογίας φέρει (και) τεκμήριο ειλικρίνειας. Δίκαιο, όμως, δεν είναι ότι επιτάσσει το “βιβλίο”. Είναι ό,τι κρατεί στην πράξη. Ουδεμία, ποτέ, δήλωση οιουδήποτε φόρου έγινε δεκτή ως ειλικρινής.

Αυταπάτης τέλος

Ι. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) περιόρισε σημαντικά την χρηματοδότηση των ημεδαπών τραπεζών. Απείλησε και πλήρη διακοπή. Η κυβέρνηση πανικοβλήθηκε. Παραδόθηκε άνευ όρων. Δεχθήκαμε – ουσιαστικά – να εφαρμόσουμε ό,τι έχει συμφωνηθεί.

Κακοδαιμονία οικονομική

Ι.  Μονοπωλείται το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης από το “χρέος”.  Εν τούτοις, το κρίσιμο δεν είναι εκεί.  Είναι κρίσιμο μέγεθος η παραγωγική μας ανεπάρκεια.  Εξ αυτής προήλθε το χρέος.  Αυτή – και μόνον – αποκλείει την δέουσα εξυπηρέτησή του.

Ημέρα επομένη

Ι. Το πλειοψηφίσαν κόμμα έστρεψε τον εκλογικό του αγώνα κατά “μερκελιστών”. Συνακόλουθα (και)  υπέρ του συνόλου των λαών. Αυτό για μία “Νέα Ευρώπη”, κατά την άποψή του. Προέβλεψε, στην διάρκεια του αγώνα, την  διαγραφή του ελληνικού χρέους. Μάλιστα, κατά  “μέγα ποσοστό”.

Ήττας ανατομή

Ι. Έλλειψε η εξοικείωση  του Έλληνα προς το χρέος του. Ότι,  δηλαδή, ήταν βέβαια (και) τα μεγάλα ποσά που καρπώθηκαν λίγοι κορυφαίοι με πράξεις διαφθοράς. Κυρίως, όμως, το κράτος βούλιαξε από τα ελάχιστα  που εισέπρατταν πάρα πολλοί, χωρίς παραγωγική συμβολή, ως υπεράριθμοι, επί χρόνια πολλά.

Χαμένη ευκαιρία

Ι. Την εξουσία του πολίτη να προσφύγει στο δικαστήριο καθιερώνει το Σύνταγμά μας (άρθρ. 20). Η “Ευρωπαϊκή Σύμβαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων” εξειδικεύει πως η δίκη πρέπει να είναι και “δίκαια” (άρθρ. 6). Στοιχείο τέτοιας δίκης είναι (και) ο εύλογος χρόνος διεξαγωγής.

Άρνηση πραγματικότητας

Ι. Ο Σύριζα προβάλλει λύσεις (εύκολες !) από μηδενική βάση. Όμως η χώρα έχει προϋπάρξει αυτού. Η μεταβολή κυβέρνησης (εκπροσώπησης) δεν σβήνει τις υποχρεώσεις του κράτους, ώστε ν’ ανακύπτει προϋπόθεση μηδενικής βάσης.

Ανάγκη ειλικρίνειας

Ι. Ένταξή μας στην Ευρωζώνη σήμανε είσοδο στο ακριβότερο οικονομικό συγκρότημα του κόσμου. Ανέτοιμοι – πράγματι – περάσαμε εκεί δια των έκτοτε περιωνύμων “greek statistics”. Δια ψευδών, δηλαδή, στοιχείων.

Αυτοπαγίδευσις!

Ι.  Είναι εμπειρική η παρατήρηση: νομοτελειακά συμβαίνει, κάποτε, ν’ άγεται η ζωή προς παραλογισμό. Και εκείθεν σε σφάλματα. Στον Χριστιανικό Κόσμο η διαπίστωση είναι ότι “μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι”.  Στην κλασσική αρχαιότητα υπήρχε η “Άτη”.  Δηλαδή η πνευματική τύφλωση η άγουσα τον ήρωα του έπους στην πτώση.

Επίκαιροι παραλογισμοί

Ι. Όπου τελειώνει η λογική, εκεί, αρχίζει η ανακολουθία. Άρα έπονται (και) οι συμφορές. Η μεταπολιτευτική Ελλάς γνώρισε δύο Προέδρους Δημοκρατίας. Ο πρώτος ήταν Αρχηγός. Ήταν ισχυρότερος του Πρωθυπουργού.

Ενώπιον ανατροπών

Ι. Προ ημερών εγκρίθηκε ο προϋπολογισμός. Ψήφισαν υπέρ εκατόν πενήντα έξη βουλευτές. Κατά τα ειωθότα το αποτέλεσμα έγινε δεκτό με χειροκροτήματα.

Ευρωπαϊκά μας σφάλματα

Ι. Φιλέλληνες διάσημοι: οι V.G. d’Estaing και Hel. Schmidt αποφαίνονται, εν τούτοις, αδυναμία περαιτέρω συμμετοχής μας στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι (“Europa” Edition, Paris, 2014). O Φιλανδός κ. Katainen ως εκπρόσωπος της Commission αρνείται στους Έλληνες προστασία εκ της Χάρτας των ευρωπαϊκών δικαιωμάτων. Αυτό όσο διαρκεί το πρόγραμμα εξόφλησης του “χρέους” μας (απάντηση 17.9.14). ΙΙ. Φταίξαμε: Ουδείς  […]

Πολυτεχνείου «αξία»

Ι.  Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 1942. Φοβερή έκρηξη συγκλόνισε την Αθήνα. Και τον κόσμο ολόκληρο (!!!). Είχε ανατιναχθεί το κτίριο που στέγαζε την ΕΣΠΟ (Εθνικοσοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωση) επί της γωνίας των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος. Το κτίριο εξαφανίσθηκε. Υπό τα ερείπια  του θανατώθηκαν 43 Γερμανοί και 27 ημεδαποί συνεργάτες τους. Επί πλέον: τραυματίσθηκαν 27 μέλη της […]

Γνώση στερνή

ΕΣΤΙΑ / Πολιτική / 05 Νοεμβρίου 2014 Ι. Κάθε ένταξη στην αγορά εργασίας πρέπει να είναι οικονομικά χρήσιμη. Μόνον, τότε, είναι (και) κοινωνικά επωφελής. Άλλως (η ένταξη) δημιουργεί βάρος.

Συντάγματος αξία

Ι. Σύνταγμα: όσο περισσότερο το χρειαζόμαστε, τόσο λιγώτερο ισχύει (!!!). Παγκοσμίως πρώτος συντακτικός νομοθέτης υπήρξε ο Σόλων. Θέσπισε, το 596 π.Χ., υπέρ των Αθηναίων, κανόνες δυστροποποιήσιμους. Την βάση της δυτικής καταστατικής τάξης, έχει παράσχει χώρα στερούμενη γραπτού συντάγματος (!!!).

© 2019 Γ.Κ Στεφανάκης All Rights Reserved   

Theme Smartpress by Level9themes.