Δικαιοσύνη προπηλακιζομένη

Ι. Ασφαλώς υπάρχουν άξιοι δικαστές. Δικαστές με συνείδηση αποστολής, που αναλίσκονται στην επιτέλεση του καθήκοντος. Ζήτημα είναι ότι ο κύκλος των λειτουργών αυτών φαίνεται πως στενεύει.

Κόμμα ανιστόρητο

Ι. Οι θέσεις του Σύριζα είναι ανιστόρητες. Δεν είναι, όμως, αθώες. Η φιλοκομμουνιστική αντίληψη υπερτονίζεται, διαρκώς. Η Ιστορία, όμως, άλλως, έχει αποφανθεί.

Λαϊκισμού στροβιλισμός

Ι. Εκδόθηκε μια ακόμη απόφαση για Γεωργίου. Πηγαίοι τίτλοι αναγγέλλουν: φυλάκιση. Η τυμπανοκρουσία πνίγει την ουσία (!!!).

Παρακίνηση καταδίκης

Ι. Η στρέβλωση έχει υπάρξει βαθύτατη. Η Δικαιοσύνη κατέστη μέρος του προβλήματος. Οι λειτουργοί της – εν ενεργεία και απόμαχοι – εισπράττουν εκ του δημοσίου ταμείου. Η εντελής κατάρρευση του κράτους τους  συντρίβει.

Παραγραφής σημασία

Ι. Ο θεσμός έχει ελληνική ρίζα και απήχηση παγκόσμια. “Πανθ΄ο μέγας χρόνος μαραίνει” υπογραμμίζει ο Σοφοκλής στον  “Αίαντα”. Ιδού η αφετηρία της παραγραφής. Με την πάροδο του χρόνου οι παραστάσεις αλλοιώνονται. Η μνήμη σβήνει. Τα χαρτιά διασκορπίζονται. Η δικαιοσύνη χωρίς  στέρεα αποδεικτικά μέσα  αδυνατεί να κρίνει με ασφάλεια.

Εποχή α-πολιτική

Ι. Η πραγματικότης επιβάλλει κανόνες. Ουδέποτε συμβαίνει το αντίστροφο. Αυθόρμητα η παγκόσμια κοινότητα ανέδειξε ως αγαθό υπέρτατο: την κατανάλωση. Μάρτυς αψευδής είναι ο διαφημιστικός καταιγισμός. Ανά δευτερόλεπτο κάτι προσφέρεται προς ικανοποίηση κάθε νοητής επιθυμίας.

Η δολιότης

Ι. Στο περίπτερο της Εστίας (8.1.17)  εκτίθεται ότι η κυβέρνηση έναντι του χρέους κατέχεται από “ιδεοληψία”. Δεν πρόκειται περί αυτού. Υπάρχει δολιότης. Οι οικονομικές της προβλέψεις διαψεύδονται. Τείνει, λοιπόν, να ενοχοποιήσει ό,τι προϋπήρχε της έλευσής της στην Αρχή, άρα το χρέος. Αποσιωπά την καταστροφική εν γένει διαχείριση από Ιανουαρίου μέχρι 13ης Ιουλίου 2015.

Δημοκρατίας αδυναμία

Ι. Ο κ. Τσίπρας έγινε – ακουσίως – πολιτειολόγος. Δίδαξε με την πράξη του την κορυφαία αδυναμία της Δημοκρατίας: την εμπορευματοποίησή της.

Αριστερά ασθμαίνουσα

Ι. Η στήλη τότε η αριστερά επιβλήθηκε, κυρίως, δια του κοινοβουλευτισμού. Τα παραγγέλματά της  συγκλόνισαν. Τα ταξικά προνόμια καταργήθηκαν. Η μεταξύ των πολιτών ισότης  έγινε  συνείδηση.

Απελπισίας διεύρυνση

Ι. Το φύλλο της Εστίας της 23-24/5/15 είναι ιστορικό. Προβάλλει, πρωτοσέλιδα, την διακήρυξη της Θεσσαλονίκης (13.9.14). Είναι η θέση μάχης του Σύριζα προς κατάληψη της αρχής. Είναι αρθρωμένη: i. στην ονομαστική μείωση του χρέους και ii. επίσης στην εξόφληση του υπολοίπου υπό ρήτρα ανάπτυξης. Δηλαδή ότι θα πληρώνουμε – μόνον – από περισσεύματα. Ουδέποτε από […]

Δημοκρατίας γκρέμισμα

Ι. Οικουμενικός  ο ορισμός του Θουκυδίδη: “Δημοκρατία κέκληται (το πολίτευμα) δια το μη ες ολίγους αλλ΄ες πλείονας οικείν”. (Βιβλίον Β-37 σε Ν.Μ. Σκουτερόπουλο “Πόλις” 2011 σελ. 258).

Δημοψηφίσματα αφροσύνης

Ι. Δημοψηφισματική ήταν η λειτουργία της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Αλλ’ εκεί οι πολίτες  διέθεταν άνεση ενημέρωσης επί των δημοσίων ζητημάτων. Η βιοπάλη ήταν ανατεθειμένη σε δούλους και μετοίκους. Σήμερα  οι πολίτες αναλίσκονται επιδιώκοντας τον επιούσιο. Δεν είναι οικείοι προς οικονομικά θέματα γεωπολιτικών επιπτώσεων. Καλούμενοι, εν τούτοις, σε τέτοια δημοψηφίσματα, μετέχουν “στα τυφλά”. Έτσι, βέβαια, δεν προάγεται. […]

Κενό πολιτικής

Ι. Ο Σύριζα αναδείχθηκε σε  κυβέρνηση με βάση πολιτική απλή και σαφή. Διακήρυξε άρνηση εξόφλησης των ελληνικών χρεών. Επαγγέλθηκε, συνάμα, εξαναγκασμό των εταίρων σε περαιτέρω χρηματοδότησή μας. Ο Σύριζα, τελικά, υποσχέθηκε στον ελληνικό λαό ευημερία χρηματοδοτούμενη από τις λοιπές χώρες της Ένωσης (!!!).

Διαχειριστική ευθύνη

Ι. Η εθνική μας αξιοπρέπεια τελεί υπό αυξανόμενη πίεση. Ο κ. Schäuble – ρηματικά – συγχαίρει τον κ. Τσίπρα για την προσαρμοστικότητα του Σύριζα στα ευρωπαϊκά κελεύσματα (Εστία 11.6). Εν τούτοις η εκταμίευση της πολυπόθητης δόσης καθυστερεί. Η εξονυχιστική εξέταση των «προαπαιτουμένων» καταβολής αναδεικνύει έλλειψη οιασδήποτε εμπιστοσύνης έναντί μας.

Αυταπάτη εξακολουθητική

Ι. Ο Σύριζα ξεκίνησε τον Γενάρη 2015 ως δύναμη εθνικοαπελευθερωτική. Εκκρεμούσε, ακόμη τότε, η πλήρης αποκατάσταση των Πορτογαλίας και Κύπρου. Η ισορροπία στην Ευρωζώνη εμφανίζονταν επισφαλής. Η διευρωπαϊκή συγκυρία έδινε, λοιπόν, στην Ελλάδα κάποια δύναμη πίεσης. Δηλαδή: ελληνική απειλή αποχώρησης σκίαζε την συνοχή όλης της Ευρωζώνης.

Ελληνικός φασισμός

Ι. Την 9 Μαΐου 1945 (πρώτη μεταπολεμική ημέρα) δύο ήταν τα πτωχότερα κράτη της Ευρώπης. Το  Λουξεμβούργο και το Monaco. Μεταλλωρύχοι και εργάτες μεταλλουργοί κατέκλυζαν το πρώτο. Οι ψαράδες πλειοψηφούσαν στο Monaco.

Αντιπολίτευσης αξία

Ι. Κυβερνήσεις διαθέτουν όλα τα καθεστώτα. Αντιπολιτεύσεις διαθέτουν – μόνον – τα κοινοβουλευτικά. Το πρωτείο των τελευταίων δεν έχει ρίζα μεταφυσική. Ανάγεται σε λόγο πρακτικό. Η εξουσία φθείρει. Δι΄εκλογών επέρχεται μεταβολή αρχόντων. Στους εναλλασσόμενους προσωποποιείται η φθορά. Ο θεσμός είναι απρόσωπος. Προστατεύεται, έτσι, κατ΄αρχήν – πάντως.

Νταούλια οργής

Ι. Ζήσαμε και νέα σκηνοθεσία ανύπαρκτου θριάμβου. Εμπεδώσαμε πως η γλώσσα κόκαλα δεν έχει. Πλην κόκαλα τσακίζει (!). ΙΙ. Έμπλεος αλαζονείας  κραύγαζε ο λαϊκό – απελευθερωτικός Σύριζα: “Θα βαράμε το νταούλι και θα χορεύουν οι αγορές”. Ο καιρός πέρασε. Το νταούλι βρόντηξε. Και  βρόντηξε εκκωφαντικά, προφανώς οργισμένα. Και – πάντως – εντελώς εναντίον μας.

Τις πταίει

Ι. Οι κυβερνητικές ανακοινώσεις είναι, παγίως, “ψυχροπολεμικές”. Καταλήγουν σε ανάδειξη σκληρών πιστωτών – εχθρών των Ελλήνων (!). Εκεί εντάσσεται και πρόσφατη επιστολή του υπουργού Οικονομικών. Εξορκίζει τους ομολόγους του να συμβάλλουν ώστε  να μην καταστεί η Ελλάς, τελειωτικώς,  failed state (!).

Στραγγαλισμός νομιμότητας

Ι. Το φαινόμενο είναι παράνομο. Τείνει να γίνει ενδημικό. Ειδησεογραφείται (και συχνά) πως φωτογραφικές διατάξεις τείνουν σε “τακτοποιήσεις” ημετέρων. Πρόκειται, δηλαδή, για περιπτώσεις ατασθαλιών ως προς την διαχείριση δημοσίων υποθέσεων. Εσχάτως  εξαχρειώθηκε έτι μάλλον το ζήτημα: τέτοιες φαύλες ρυθμίσεις εισάγονται και με τροπολογίες “νυκτερινές” σε άσχετα νομοσχέδια – Εστία 27.4.16 – (!!!).

Λαθρεπιβίβασης συνέπειες

Ι. Τα greek statistics έγιναν συνώνυμα κρατικής ψευδολογίας. Κορυφαίος δικαστικός λειτουργός έχει διαπιστώσει φαινομενική την μείωση του δημοσίου μας χρέους, ώστε να ενταχθούμε στην Ευρωζώνη (Εστία 8.5.12).

Ταξικός διχασμός

Ι. Η νύκτα της 13-14 Ιουλίου 2015 υπήρξε μοιραία. Κατέρρευσε τότε, στις Βρυξέλλες, η “εθνικοαπελευθερωτική” ρητορία του Σύριζα. Οι εταίροι και δανειστές δεν φοβήθηκαν. Προσφέρθηκαν να διευκολύνουν την έξοδό μας από την “Ευρωζώνη” (!). Ο κύριος Schäuble  πρότεινε (και) ανθρωπιστική βοήθεια εξόδου (!!!).

Καχεξία γενική

Ι. Η τάξη των δικηγόρων τελεί σε απόγνωση. Απεργεί απ’ αρχής του έτους (!). Αντικατοπτρίζεται (και) έτσι ο ανορθολογισμός της ελληνικής πραγματικότητας. ΙΙ. Κάθε ένταξη στην αγορά εργασίας  πρέπει να είναι οικονομικά χρήσιμη. Μόνον, τότε, είναι (και) επωφελής. Άλλως (η ένταξη) δημιουργεί κοινωνικό βάρος. Καλούνται οι πολίτες να εισφέρουν ώστε να διατηρηθεί κλάδος πληθωριζόμενος.

Αιδώς Αργείοι Αιδώς (!)

Ι. Εκτίθεται ως αιτιολογική έκθεση φορολογικού νόμου: η φοροδιαφυγή αναιρεί  τον κοινωνικό χαρακτήρα του κράτους, το (-) στερεί από αναγκαίους πόρους (-) στους τομείς υγείας, πρόνοιας, παιδείας κλπ. Αποδυναμώνει (-) την καταπολέμηση της ανεργίας, την εκτέλεση έργων υποδομής κ.ο.κ. Το να λέγονται αυτά προς Έλληνες είναι ντροπή (!).

Λίρα και φόρος

Ι. Δια του ν.δ. 1247/1942 θεσπίσθηκε θανατική ποινή για κάθε συναλλαγή σε χρυσές λίρες. Υπό το παραλήρημα του κατοχικού πληθωρισμού το “αδίκημα” διαπράττετο παγκοίνως. Παραδίδεται στιγμιότυπο χαρακτηριστικό: Αφελής απολογήθηκε ότι: …«… χάλασα δύο λίρες  ώστε να πάρω κονσέρβες …»… Το δικαστήριο αθώωσε  λόγω … αμφιβολιών (!).

Στήριξη ανέλπιστη ευκαιρία έσχατη

Ι. Λήγει η θητεία της κ. Merkel στην Καγκελαρία. Άλυτο, όμως, μένει το ελληνικό ζήτημα. Δηλαδή, η αδυναμία ενός κράτους μέλους της Ευρωζώνης ν΄αντιμετωπίσει τις δαπάνες του ιδιοδυνάμως. Η Ελλάς από του 2010 έπαυσε τις πληρωμές διεθνών ομολόγων της (P.S.I.).

Κρίση αυτοτροφοδοτούμενη

Ι. Η οικονομική κρίση είναι πλέον αυτοτροφοδοτούμενη.  Η αντιμετώπισή της στηρίχθηκε σε βαρύ συλλογιστικό σφάλμα. Στο ότι, δηλαδή, θα επιβάλαμε  την ονομαστική μείωση του χρέους (!). Άσχετοι περί τα ευρωπαϊκά πολιτικοί, ουδέποτε συνειδητοποίησαν το κρίσιμο. Ότι, δηλαδή, χάρισμα χρεών εντός Ευρωζώνης  είναι αντίθετο προς τις “Συνθήκες”. Συνιστά – προδήλως μάλιστα – κρατική βοήθεια προς τον […]

Προσφυγική περιπέτεια

Ι. Ο δυτικός κόσμος είναι τεχνοκρατούμενος. Στα πλαίσιά του η περίπτωση Σύριζα δεν έχει προηγούμενο. ΙΙ. Χωρίς ποσοτικοποιημένο πρόγραμμα εφαρμογής επιδίωξε  την εξουσία. Την κέρδισε  προεξοφλώντας  τ’ αδύνατα. Ότι δηλαδή η απειλή οικονομικής κατάρρευσης της Ελλάδας, θα την οδηγούσε σ’ έξοδο από την Ευρωζώνη. Άρα  η προοπτική θα τρόμαζε τους εταίρους – πιστωτές.

Εκμαυλισμός και υστεροβουλία

Ι. Διανύουμε τον έκτο χρόνο δεινής κρίσης. Διαστελλόμεθα αρνητικά, διαρκώς περισσότερο, από τα λοιπά μέλη της Ευρωζώνης. Αδυναμία των τραπεζών όπως ανταποκριθούν στην αιτούμενη εκροή των καταθέσεων, σημαίνει έλλειψη “ευρώ” (!). Ανήκουμε, δηλαδή, στην νομισματική ένωση. Μας λείπει,  όμως, το κοινό νόμισμα (!!!).

Νεοαποικισμού επίχειρα

Ι. Η αραβική άνοιξη υποκινήθηκε με αφελή ενθουσιασμό. Με τρόμο αντιμετωπίζεται η μετάλλαξη της σε τρομοκρατικό χειμώνα. Συνακόλουθα (και) σε κύματα προσφύγων – εισβολέων. ΙΙ. Αποικισμός σημαίνει ότι ο αποικίζων επιβάλλει διοικητικές δομές επιλογής του στον αποικιζόμενο.

© 2017 Γ.Κ Στεφανάκης All Rights Reserved   

Theme Smartpress by Level9themes.