Κυπριακές ψευδαισθήσεις

Ι. Επιχειρήθηκε διευθέτηση του κυπριακού. Ήταν  και πάλι προσπάθεια στερημένη αισθήματος πραγματικότητας. Την Κύπρο έχει κατά το ένα τρίτο της περίπου, καταλάβει νικηφόρος τουρκικός στρατός. Όσο ο στρατός είναι εκεί οι Τούρκοι έχουν πλεονέκτημα.  Αντιστοίχως οι Έλληνες έχουν μειονέκτημα. Και αποχώρηση ορατή των στρατευμάτων δεν υπάρχει (!!!).

Κατηγορία παράλογη

Ι. Ο Ανδρέας Γεωργίου είναι οικονομολόγος – στατιστικολόγος. Είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Michigan. Υπήρξε στέλεχος του ΔΝΤ. Τον Αύγουστο του 2010 ανέλαβε Πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ. Έμεινε στη θέση αυτή μέχρι τον Αύγουστο του 2015.

Γαλλική επιβεβαίωση

Ι. Η στήλη από 19ης.4.2017 υποστήριζε ότι: «Η αριστερά επιβλήθηκε, κυρίως, δια του κοινοβουλευτισμού. Τα παραγγέλματά της  συγκλόνισαν. Τα ταξικά προνόμια καταργήθηκαν. Η μεταξύ των πολιτών ισότης  έγινε  συνείδηση.

Κοινό νόμισμα

Ι. Υπάρχουν χώρες πλεονασματικές. Υπάρχουν (και) χώρες ελλειμματικές.  Οι πρώτες έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα προς τις δεύτερες. Οι πλεονασματικές επιθυμούν ακριβό νόμισμα, ώστε να έχουν αξία τα αποθέματά τους. Οι ελλειμματικές επιθυμούν φθηνό νόμισμα, ώστε να ενισχύονται οι εξαγωγές τους.

Κυριαρχίας κατοχύρωση

Ι. Η Ελλάς για να ευημερήσει, πρέπει – πρώτα – να επιζήσει (!). ΙΙ. Ανέκαθεν η Τουρκία υπήρξε επίβουλος: i. Μετά την μικρασιατική καταστροφή, αξίωσε αποζημιώσεις από την κάθοδό μας στην Σμύρνη το 1919. Ό,τι αξιώθηκε ως ποσό ήταν εξουθενωτικό, για την καθημαγμένη (και) τότε Ελλάδα.

Ευρωπαϊκή περιδίνηση

Ι. Ο ψυχικός κεραυνός έχει υπερβεί την ενδοευρωπαϊκή πραγματικότητα. Το Brexit υπήρξε επισημοποίηση προσυμφωνημένων. Ανέκαθεν το Ην. Βασίλειο αποτέλεσε ευρωπαϊκή ιδιορρυθμία. Η χώρα είχε εξαιρεθεί του σχεδιασμού πολιτικής ενοποίησης. Ουδέποτε μετέσχε του ευρώ. Αντίθετα, η λίρα είχε αποβληθεί (16.9.92) του  συστήματος των ευρωπαϊκών ισοτιμιών (S.M.E.). Είχε απαλλαγεί και κοινωνικής μέριμνας μεταναστών. ΙΙ. Ο κρίσιμος διαχωρισμός […]

Διαχειριστική ευθύνη

Ι. Η εθνική μας αξιοπρέπεια τελεί υπό αυξανόμενη πίεση. Ο κ. Schäuble – ρηματικά – συγχαίρει τον κ. Τσίπρα για την προσαρμοστικότητα του Σύριζα στα ευρωπαϊκά κελεύσματα (Εστία 11.6). Εν τούτοις η εκταμίευση της πολυπόθητης δόσης καθυστερεί. Η εξονυχιστική εξέταση των «προαπαιτουμένων» καταβολής αναδεικνύει έλλειψη οιασδήποτε εμπιστοσύνης έναντί μας.

Στήριξη ανέλπιστη ευκαιρία έσχατη

Ι. Λήγει η θητεία της κ. Merkel στην Καγκελαρία. Άλυτο, όμως, μένει το ελληνικό ζήτημα. Δηλαδή, η αδυναμία ενός κράτους μέλους της Ευρωζώνης ν΄αντιμετωπίσει τις δαπάνες του ιδιοδυνάμως. Η Ελλάς από του 2010 έπαυσε τις πληρωμές διεθνών ομολόγων της (P.S.I.).

Προσφυγική περιπέτεια

Ι. Ο δυτικός κόσμος είναι τεχνοκρατούμενος. Στα πλαίσιά του η περίπτωση Σύριζα δεν έχει προηγούμενο. ΙΙ. Χωρίς ποσοτικοποιημένο πρόγραμμα εφαρμογής επιδίωξε  την εξουσία. Την κέρδισε  προεξοφλώντας  τ’ αδύνατα. Ότι δηλαδή η απειλή οικονομικής κατάρρευσης της Ελλάδας, θα την οδηγούσε σ’ έξοδο από την Ευρωζώνη. Άρα  η προοπτική θα τρόμαζε τους εταίρους – πιστωτές.

Ευρωπαϊκή Βαβέλ

Ι. Ευρωπαϊκοί εμφύλιοι υπήρξαν οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι. Στα καπνίζοντα ερείπια  του δευτέρου αναπτύχθηκε η δυναμική ενοποίησης της Ευρώπης. Είχε προηγηθεί – ως πυρήνας – απελπισμένη έκκληση του W. Churchill, τον Ιούνιο 1940. Ματαίως πρότεινε, τότε, ένωση Αγγλίας – Γαλλίας. Αυτό ελάχιστες  ημέρες πριν οι Nazi εισβάλουν στο Παρίσι (!).

Νεοαποικισμού επίχειρα

Ι. Η αραβική άνοιξη υποκινήθηκε με αφελή ενθουσιασμό. Με τρόμο αντιμετωπίζεται η μετάλλαξη της σε τρομοκρατικό χειμώνα. Συνακόλουθα (και) σε κύματα προσφύγων – εισβολέων. ΙΙ. Αποικισμός σημαίνει ότι ο αποικίζων επιβάλλει διοικητικές δομές επιλογής του στον αποικιζόμενο.

Ευρωπαϊκοί κραδασμοί

Ι. Η ευρωπαϊκή ενοποίηση ασθμαίνει. Τα συμφωνημένα στο Maastricht όρια παραβιάζονται. Πολλές και μεγάλες χώρες  σημειώνουν ελλείμματα. Αυξάνουν, συνακόλουθα, αντισυμβατικά τα δημόσιά τους χρέη. Οι υποδείξεις των Βρυξελλών αγνοούνται. ΙΙ. Η Γαλλία έχει, μονομερώς, επικαλεσθεί τα εναντίον της τρομοκρατικά κρούσματα. Συνακόλουθα έχει επικαλεσθεί την ανάγκη αμυντικής  θωράκισης. Άρα και αδυναμία μείωσης του τεράστιου δημόσιου χρέους […]

Κράτος δικαίου

Ι. Το κράτος δικαίου είναι στοιχείο του “Χάρτη θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης”. Κατά τις υπαγορεύσεις του οι πολιτικοί υπόσχονται ό,τι μπορούν. Τηρούν ό,τι έχουν υποσχεθεί. Ο σεβασμός των αρχών αυτών αποτελεί κοινή δεοντολογική δέσμευση.

Ευρώπης οπτασία

Ι. Χάνεται η Ευρώπη στον ορίζοντα. Στην Θεσσαλονίκη, την 13.9.14 ο Σύριζα είχε υποσχεθεί το θαύμα. Την άμεση, δηλαδή, επανεκκίνηση της οικονομίας. Θαύμα δεν υπήρξε. Προεκλογική ήταν η υπόσχεση. Μετά τις εκλογές ΄Εσβησε (!).

Πρωταγωνιστεί η βλακεία

Ι. Ανέκαθεν, εχθρός της ανθρωπότητας υπήρξε η βλακεία. Την “τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω”, αναλύει, ο Λεμπέσης στην Εφημερίδα Ελλήνων Νομικών του Σεπτεμβρίου 1941.

Οι πραγματικοί υπόλογοι του ελληνικού PSI

Α΄. Τα πράγματα ήταν πασίγνωστα (!).  Η Ελλάδα διαρκώς (επί χρόνια) σημείωνε αυξανόμενο έλλειμμα ανταγωνιστικότητας.  Αντίστοιχα, σημείωνε (και) διευρυνόμενα ελλείμματα. Έτσι, αυξανόταν  συνεχώς το δημόσιο χρέος. Υπό έμβλημα Ευρωζώνης πλημμύριζε τις αγορές με ομόλογα στερούμενα αντικρίσματος. Έχει και αυτό οδυνηρώς επαληθευθεί.

© 2017 Γ.Κ Στεφανάκης All Rights Reserved   

Theme Smartpress by Level9themes.