Αριστεράς προσγείωση

Posted in Ιστορία, ΠολιτικήTagged

Ι. Υπήρξε συντριπτική. Έχασε, η Αριστερά, την μάχη της παραγωγής. Σκληρό υπήρξε το δίδαγμα της “Οχτωβριανής επανάστασης”. Συνάμα και της συνακόλουθης κομμουνιστικής εμπειρίας. Τελικά: ο κομμουνισμός συντηρείται – μόνον – υπό καπιταλιστική οικονομία (!!!). Η εξέλιξη υπήρξε σουρεαλιστική. Επέζησαν όσοι το κατάλαβαν. Δείγμα αντιπροσωπευτικό είναι η κομμουνιστική Κίνα. Χιλιάδες, πλέον, κατ΄έτος οι Κινέζοι εκατομμυριούχοι. Η (κομμουνιστική) Λαϊκή Τράπεζα της  Κίνας πρωταγωνιστεί στις αγορές παραγωγών (!!!). Οι αμετανόητοι κατέρρευσαν. Αντίστοιχο δείγμα είναι το της Σοβ. Ένωσης.

Η Ιστορία δίδει το εύρος της αλλαγής. Στις αρχές του 60 το σύστημα της  κρατικής παραγωγής άγγιζε τα ¾ του παγκόσμιου πληθυσμού (Σοβ. Ένωση, Κίνα, Ινδοκίνα, Κορέα, Κούβα, Ανατολική Ευρώπη). Σήμερα έχει μείνει η Βόρεια Κορέα (!).

ΙΙ. Έχει – εμπειρικώς – καταστεί βέβαιο. Την κοινωνική ευημερία αναβαθμίζει η επιχειρηματική ανάπτυξη. Η πετυχημένη, δηλαδή, πρόγνωση του οικονομικώς γίγνεσθαι. Και η ικανότητα  αυτή αποτελεί χάρισμα. Είναι, κάπως, όπως η “τέχνη”. Έδινε ο Picasso με τον χρωστήρα στο χαρτί αξία εκατομμυρίων.

Εφαρμογή της αρχής ενσαρκώνει ο ήδη πασίγνωστος Jeff Bezos. Σκέφθηκε τις διαδικτυακές πωλήσεις. Τόλμησε. Ίδρυσε την “Amazon”. Αναδείχθηκε ο  πλουσιώτερος άνθρωπος του πλανήτη. Έχει κατά το ενεργητικό της περιουσίας του, υπερβεί τα εκατό δισ. δολάρια. Πολλά κράτη στον κόσμο ζηλεύουν την χρηματική του ρευστότητα (!!!).

Στον αντίποδα της έμπνευσης και αποφασιστικότητας του επιχειρείν κείται η νοοτροπία της Αριστεράς. Αντί πρωτοβουλίας υπάρχει συλλογικότης. Επιδιώκεται η συναπόφαση. Οι διασκέψεις είναι αλλεπάλληλες. Η ατομική ευθύνη ανύπαρκτη. Χάνεται σε δαιδάλους διαδικασιών. Η γραφειοκρατία διευρύνεται. Το κόστος αυξάνει. Τα προϊόντα  εξοστρακίζονται από τις αγορές.

  • Ουδέποτε ουδέν προϊόν του πάλαι ποτέ Ανατολικού Συνασπισμού απέκτησε παγκόσμια κυκλοφορία (!).

ΙΙΙ. Η Αριστερά υπήρξε αίτημα παλαιών καιρών. Καιρών, δηλαδή, που υπήρχαν θέσεις εργασίας, αλλ΄οι – εκεί – συνθήκες  ήταν απαίσιες.

Σήμερα, το, κυρίως, ζητούμενο είναι άλλο. Οι συνθήκες εργασίας, πάντως, στην Ευρώπη είναι γενικώς καλές. Ό,τι λείπει, μάλιστα στον ευρωπαϊκό νότο, είναι οι θέσεις εργασίας. Τις θέσεις δημιουργούν οι φιλελεύθερες δυνάμεις, της παραγωγής. Έτσι αυτές αποκτούν την πρωτοκαθεδρία. Αντίστοιχα οι δυνάμεις της Αριστεράς, από τα πράγματα, εκτοπίζονται σε θέση δευτερεύουσα. Ο ρόλος τους συρρικνώθηκε σε εισηγητικό διαχείρισης πλούτου που παράγουν άλλοι (!). Οι φιλελεύθεροι.

Και επί πλέον: δυνατό να είναι κανείς ένθεος ή άθεος. Δεν είναι, όμως, ενήμερος εάν αγνοεί την ηθική διδασκαλία του Ιησού περί αγάπης, μάλιστα δε και ελέους. Του τελευταίου ως δικαίου (και) του αδικήσαντος, άρα ως ορίου ευθύνης του. Η διδασκαλία απηχεί βαθύτερες ανθρωπιστικές σκέψεις των πλατωνικού και αριστοτελικού λόγου. Υπό την μορφή του ελέους παρέχει την βάση του δόγματος της αναλογίας μεταξύ παράβασης και κύρωσης. Αρχής, δηλαδή, που διατρέχει όλο το ισχύον ευρωπαϊκό δίκαιο. Και υψώνει την αξία του ανθρώπου, καθ΄εαυτήν. Ελεύθερος ή (και) κρατούμενος ο άνθρωπος δικαιούται – πάντα – σεβασμού.

Συμπερασματικά η χριστιανική διδασκαλία υπερακοντίζει  και επικαλύπτει τα όποια παραγγέλματα της Αριστεράς. Έτσι  (και) εντεύθεν τα παραγγέλματα αυτά χάνουν, πάντως, την πρωτοτυπία τους.

Ιππείς και πεζοπόροι

© 2018 Γ.Κ Στεφανάκης All Rights Reserved   

Theme Smartpress by Level9themes.