Φιλοευρωπαϊσμού νόημα

Ι. Δημοσκοπικά οι Έλληνες επιλέγουν Ευρώπη και ευρώ. Η εκεί, όμως, ένταξη προϋποθέτει μετρήσιμη οικονομική ικανότητα. Το έλλειμμα κάθε οικονομίας απαγορεύεται να υπερβαίνει ετησίως  το 3% του ΑΕΠ (ακαθάριστου εθνικού προϊόντος). Το σύνολο του δημοσίου χρέους δεν πρέπει να υπερβαίνει το 60% του αυτού μεγέθους.

Απλό και οδυνηρό

Ι. Εξίσου απλό, αλλά και επώδυνο είναι το πρόβλημα της χώρας. Ο Σύριζα  προεκλογικά υποσχέθηκε σειρά κοινωνικών παροχών. Υποσχέθηκε, ουσιαστικά, επάνοδο στην προ κρίσης μακαριότητα. Ζήτημα, είναι ότι χρήματα  (για την εκπλήρωση των υποσχέσεων) δεν υπήρχαν.

Κόκκινες γραμμές και πράσσειν «άλογα»

Ι. Κυρίαρχο κράτος είναι εκείνο που ρυθμίζει κατά το δοκούν τα του οίκου του. Κατ’ εξοχήν αυτό ισχύει στις εσωτερικές σχέσεις. Άρα:  Προσδιορίζει την έκταση του δημοσίου τομέα όπως επιλέγει. Θεσπίζει, κατ’ επιθυμία, συλλογικές διαπραγματεύσεις προς εξειδίκευση εργασιακών σχέσεων. Καθορίζει ελάχιστα όρια αμοιβών εργασίας. Καθιερώνει ύψος συντάξεων κατ’ αρέσκεια.

Οι ξένοι και εμείς

Ι. Οι εταίροι μας δαιμονοποιούνται. Καλλιεργείται μύθος. Ότι, δηλαδή, όλοι συνασπισμένοι επιδιώκουν εξουθένωσή μας, δι’ οικονομικής ασφυξίας. Υφιστάμεθα έτσι ό,τι το χειρότερο: αποξενούμεθα ψυχικώς της Ευρώπης. Μάλιστα και χωρίς υποκατάστατο διεθνούς προστασίας (!).

Παρελθόντος επικαιρότης

Ι. Η δημαγωγία θολώνει (και) τα αυτονόητα. Υγιής είναι η οικονομία όταν οι εισπράξεις υπερβαίνουν τις δαπάνες. Οι πιστώσεις είναι καλοδεχούμενες. Αρκεί να έχουν παραγωγικό αντίκρισμα. Φερ’ ειπείν κατασκευή συσκευαστηρίων στους τόπους παραγωγής. Αυξάνουν την αξία των παραγομένων (και συσκευαζομένων) προϊόντων.

Ενώπιον αδιεξόδου

Ι. Κεντρικός προεκλογικός στόχος υπήρξε η σημαντική απομείωση του δημοσίου χρέους. Εξηγούσαν οι, τότε, επίδοξοι κυβερνήτες πως η Ευρώπη αδυνατεί ν’ αγνοήσει την ελληνική λαϊκή ετυμηγορία. Η προεκλογική αισιοδοξία εξήπτε την φαντασία.

Ανάγκη διεξόδου

Ι. Παραγωγικώς ανέτοιμοι περάσαμε στην Ευρωζώνη με “κόλπα”. Η κερδοσκοπία μας επί των ομολόγων συγκάλυψε, προσκαίρως, την έλλειψη αναπτυξιακών πόρων. Πουλούσαμε ομόλογα (ακάλυπτα). Περνούσαμε καλά.

Παιανίζοντας αρειμανίως

Ι. Φοβερή (και) για την Ελλάδα υπήρξε η 10ετία 1940-50. Η χώρα κατακρεουργήθηκε από τέσσερις εισβολείς. Την 28η Οκτωβρίου 40 ο ιταλικός φασισμός προσέβαλε την επικράτεια, πριν – καν – παρέλθει η προθεσμία του σχετικού τελεσιγράφου. Ακολούθησαν βομβαρδισμοί αμάχων στην Αχαΐα.

Φαίνεσθαι και είναι

Ι.  Το φαίνεσθαι βρίσκεται στον αντίποδα του είναι. Κυριαρχεί, στην χώρα, το φαίνεσθαι. Η κυβέρνηση, αρχικά, εξήγησε ότι δεν επιθυμεί την προς αυτή εκταμίευση της δόσης.  Είχε προβάλει ότι η Ελλάς, ως ναρκομανής, υπήρξε εξαρτημένη από την καταβολή της εκάστοτε δόσης, επί πενταετία.

Φορολογία-Οικονομία

Ι. Κάθε δήλωση φορολογίας φέρει (και) τεκμήριο ειλικρίνειας. Δίκαιο, όμως, δεν είναι ότι επιτάσσει το “βιβλίο”. Είναι ό,τι κρατεί στην πράξη. Ουδεμία, ποτέ, δήλωση οιουδήποτε φόρου έγινε δεκτή ως ειλικρινής.

Αυταπάτης τέλος

Ι. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) περιόρισε σημαντικά την χρηματοδότηση των ημεδαπών τραπεζών. Απείλησε και πλήρη διακοπή. Η κυβέρνηση πανικοβλήθηκε. Παραδόθηκε άνευ όρων. Δεχθήκαμε – ουσιαστικά – να εφαρμόσουμε ό,τι έχει συμφωνηθεί.

Κακοδαιμονία οικονομική

Ι.  Μονοπωλείται το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης από το “χρέος”.  Εν τούτοις, το κρίσιμο δεν είναι εκεί.  Είναι κρίσιμο μέγεθος η παραγωγική μας ανεπάρκεια.  Εξ αυτής προήλθε το χρέος.  Αυτή – και μόνον – αποκλείει την δέουσα εξυπηρέτησή του.

Ημέρα επομένη

Ι. Το πλειοψηφίσαν κόμμα έστρεψε τον εκλογικό του αγώνα κατά “μερκελιστών”. Συνακόλουθα (και)  υπέρ του συνόλου των λαών. Αυτό για μία “Νέα Ευρώπη”, κατά την άποψή του. Προέβλεψε, στην διάρκεια του αγώνα, την  διαγραφή του ελληνικού χρέους. Μάλιστα, κατά  “μέγα ποσοστό”.

Ήττας ανατομή

Ι. Έλλειψε η εξοικείωση  του Έλληνα προς το χρέος του. Ότι,  δηλαδή, ήταν βέβαια (και) τα μεγάλα ποσά που καρπώθηκαν λίγοι κορυφαίοι με πράξεις διαφθοράς. Κυρίως, όμως, το κράτος βούλιαξε από τα ελάχιστα  που εισέπρατταν πάρα πολλοί, χωρίς παραγωγική συμβολή, ως υπεράριθμοι, επί χρόνια πολλά.

Χαμένη ευκαιρία

Ι. Την εξουσία του πολίτη να προσφύγει στο δικαστήριο καθιερώνει το Σύνταγμά μας (άρθρ. 20). Η “Ευρωπαϊκή Σύμβαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων” εξειδικεύει πως η δίκη πρέπει να είναι και “δίκαια” (άρθρ. 6). Στοιχείο τέτοιας δίκης είναι (και) ο εύλογος χρόνος διεξαγωγής.

Άρνηση πραγματικότητας

Ι. Ο Σύριζα προβάλλει λύσεις (εύκολες !) από μηδενική βάση. Όμως η χώρα έχει προϋπάρξει αυτού. Η μεταβολή κυβέρνησης (εκπροσώπησης) δεν σβήνει τις υποχρεώσεις του κράτους, ώστε ν’ ανακύπτει προϋπόθεση μηδενικής βάσης.

Ανάγκη ειλικρίνειας

Ι. Ένταξή μας στην Ευρωζώνη σήμανε είσοδο στο ακριβότερο οικονομικό συγκρότημα του κόσμου. Ανέτοιμοι – πράγματι – περάσαμε εκεί δια των έκτοτε περιωνύμων “greek statistics”. Δια ψευδών, δηλαδή, στοιχείων.

© 2018 Γ.Κ Στεφανάκης All Rights Reserved   

Theme Smartpress by Level9themes.